جمعه10202017

Last update11:40:30 AM

Back شما اینجا هستید: خانه مقالات مقالات و مطالب مطالب درباره اتحاد چرا اعلامیه مشترک درباره تحریم انتخابات را امضاء نکردیم؟

چرا اعلامیه مشترک درباره تحریم انتخابات را امضاء نکردیم؟

  چرا اعلامیهمشترک  درباره تحریم انتخابات را امضاء نکردیم؟

اسناد مباحثات سازمان ما درون "شورای نمایندگان نیروهای چپ و کمونیست"

اسناد زیر نوشته های روابط عمومی سازمان ما، سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر) پیرامون  مباحثات درون شورای نمایندگان نیروهای چپ و کمونیست درارتباط با اعلامیه تحریم انتخابات است که به همراه اعلامیه هیئت اجرائی سازمان تحت عنوان« تحریم از کدام سو؟ چرا اعلامیه" شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست" درباره تحریم انتخابات را امضاء نکردیم؟ » منتشر می شود.

در طی این مباحثات البته نیروهای دیگر عضو شورا نیز نوشته هائی مبادله کردند که انتشار آن ها به عهده خود آن ها ویا انتشارهمه آن ها در یک مجموعه در بولتن علنی مباحثات شورا ی نمایندگان است.

فهرست  نوشته ها

مقدمه :

نوشته اول: چهارشنبه ۲۳ فروردين ۱۳۹۶ برابر با ۱۲ آوريل ۲۰۱۷

نوشته دوم: جمعه ۱ ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۲۱ آوريل ۲۰۱۷

نوشته سوم: یكشنبه ۳ ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۲۳ آوريل ۲۰۱۷

نوشته چهارم: دوشنبه ۴ ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۲۴ آوريل ۲۰۱۷

نوشته پنجم: پنجشنبه ۷ ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۲۷ آوريل ۲۰۱۷

نوشته ششم: جمعه ۸ ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۲۸ آوريل ۲۰۱۷

نوشته هفتم: جمعه ۸ ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۲۸ آوريل ۲۰۱۷

نوشته هشتم: شنبه ۹ ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۲۹ آوريل ۲۰۱۷

نوشته نهم : شنبه ۱۶ ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۰۶ می ۲۰۱۷

نوشته دهم: یکشنبه ۱7 ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۰7 می ۲۰۱۷

موخره:

مقدمه :

انتقاداتی که "درباره پیش نویس اعلامیه تحریم ارائه شده توسط حزب کمونیست ایران "توسط ما  مطرح شد توانست مسئله مرزبندی با نیروهای تغییر رژیم (regime change) و جنگ نیابتی را به طور جدی در درون شورای نمایندگان مطرح سازد. این مباحثات، که تا تصویب پیش نویس به عنوان اعلامیه بخشی از اعضای شورا یک ماه تمام ادامه یافت، همه نیروهای درون شورا را به طور آگاهانه دربرابر موضع گیری درقبال نیروهای تغییر رژیم (regime change) و جنگ نیابتی، که مهم ترین اختلاف ما با پیش نویس ارائه شده توسط حزب کمونیست ایران بود، قرار داد.  

این اسناد که با توالی تاریخی آورده شده است نشان می دهد که چگونه حزب کمونیست ایران تلاش کرده است تا "شورای نمایندگان نیروهای چپ وکمونیست" را به اتحاد عمل شش سازمان کردستانی منضم کند. بخشی از سازمان های کردستانی که اعلامیه مشترک تحریم انتخابات نیروهای کرد را امضاء کرده اند نظیرحزب دمکرات کردستان ایران، حزب کومله کردستان و... ازطرفداران برقراری منطقه پرواز ممنوع، حمله نظامی و شرکت کنندگان در جنگ نیابتی حمایت شده توسط ارتجاع منطقه و امپریالیسم هستند. در پرتو این اسناد به شکل مستند می توان به حقایق زیر پی برد.

1-    چگونه حزب کمونیست ایران تلاش کرده است تا از طریق ارائه اطلاعات متناقض، غلط و  نادرست درباره روند اتحاد عمل آن ها با سازمان های کرد، که اکنون اذعان می کنند چند ماه قبل در حال تدارک بوده است، اعلامیه تحریم مشترک نیروهای چپ و کمونیست را، قبل از انتشار اعلامیه تحریم با سازمان های کرد، به امضاء رسانده و به این شکل نیروهای چپ و کمونیست را در برابر عمل انجام شده قرار دهد؛ اقدامی که مابه ازاء سیاسی آن انضمام "شورای هماهنگی نیروهای چپ و کمونیست" به اتحاد عمل با نیروهای تغییر رژیم (regime change) و جنگ نیابتی است.

2-    پیوستن داوطلبانه به "جبهه ملی کرد" برای به صف شدن طرفداران منطقه پرواز ممنوع تا مخالفان آن؛ دریک"جبهه واحد ملی"؛ برای یک اتحاد عمل سیاسی سراسری(تحریم انتخابات ریاست جمهوری و انتخابات شوارهای اسلامی در سراسر ایران) را به شکل ناشیانه و غیر قابل دفاعی، بپوشاند.

3-     این واقعیت را که این اقدام سیاسی، اعلامیه مشترک با سازمان های کرد، الویت دادن به "جبهه ملی کرد" در برابر قطب چپ وطبقاتی سراسری است را پوشانده و توجیه کند. بلوک چپ و طبقاتی  که در برگیرنده همه آحاد اردوی کار و زحمت ایران از کرد، ترک، فارس، عرب، بلوچ و ترکمن، .... صرفنظر از وابستگی های ملی، مذهبی، جنسیتی در یک جبهه واحد طبقاتی برای سرنگونی انقلابی رژیم جمهوری اسلامی و برقراری حکومت اکثریت عظیم برای عملی ساختن آزادی، دمکراسی و سوسیالیسم است. و سرنگونی انقلابی نه فقط سرنگونی کلیت رژیم جمهوری اسلامی بلکه همچنین سرنگونی توسط اکثریت مردم بوده  و با سرنگونی نیروهای تغییر رژیم (regime change) و جنگ نیابتی از طریق آویزان شدن به قدرت های ارتجاعی منطقه ای و جهانی مرزبندی آشکار، شفاف و روشن دارد.

4-    این سیاست خود را به مثابه یک چرخش استراتژیک و برنامه ای، که در عین حال درمغایریت کامل با سنت های چپ و کمونیستی کومله به شمار می رود، به عنوان "اتحاد عمل منطقه ای" با نیروهای " به اصطلاح ناسیونالیستی" توجیه کند.

5-    پس از دو هفته اصرار و مقاومت در مرزبندی با نیروهای تغییر رژیم برای گرفتن امضاهای اعضای شورای  نمایندگان پارگراف پیشنهادی ما را با حذف جوهر اصلی آن وارد پیش نویس کند. پارگراف پیشنهادی ما برای اصلاح پیش نویس به قرار زیر بود:

" بخشی دیگر از اپوزیسیون نیز نظیر باند رجوی،احزابی نظیر حزب دمکرات کردستان ایران ونظائر آن ها،رضا پهلوی و شورای سلطنت، نویسندگان نامه سی نفر به ترامپ.... و تمامی اردوی رنگارنگ تغییر رژیم که به قدرت های امپریالیستی و در راس آن ها حکومت ترامپ و نیز ارتجاع منطقه نظیر عربستان، اسرائیل و شرکا ء آویزان شده اند، خواهان تحریم و سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی هستند اما آن ها خواه ناخواه یا هموار کننده نظام استبدادی و سرکوبگر دیگری هستند  که نمونه شاخص آن را مردم ایران در طول پنجاه سال حکومت پهلوی تجربه کرده اند- و بی تردید نظام جمهوری اسلامی نیز فرزند خلف آن میباشد- و یا پیامد عملکرد شان  ویرانی کامل کشور در آتش و خون جنگ های منطقه ای و فرقه ای بی پایان است که شاهد آن اوضاع کشورهای در حال سقوط و از هم پاشی نظیر افغانستان، عراق،سوریه،لیبی و یا یمن میباشند. بنابراین سرنگونی مورد نظر این نیروها نه انتقال قدرت سیاسی به اکثریت مردم بلکه انتقال قدرت از ازتجاع حاکم به ارتجاع ضدمردمی و خطرناک دیگری برای آینده کشوراست."

حزب کمونیست ایران اما با حذف بخش قرمز شده اولاً، نام این نیروها  را حذف کرد و ثانیاً، عملکرد آن ها را- ویرانی در آتش جنگ های داخلی فرقه ای  و ازهم پاشی کشورها- را نیز از پی حذف اسامی، حذف کرد و بنابراین مرزنبدی را به یک مرزبندی بی خاصیت مبدل ساخت.

موضع نیروهای دیگر درون شورای همکاری!

نکته مهم دیگر نحوه موضع گیری نیروهای درون شورای نمایندگان در قبال نیروهای تغییر رژیم (regime change) و جنگ نیابتی باتوجه به پیش برد اتحادعمل موازی حزب کمونیست ایران برای انضمام شورا به این نیروها بود. بخشی از نیروها درون شورا مانند سازمان ما در شرایطی حاضر بودند این پیش نویس را امضاء کنند که مرزبندی بی ابهام، قاطع و روشنی با نیروها ی تغییر رژیم (regime change) و جنگ نیابتی وارد اعلامیه شود. البته در آن صورت، یعنی آوردن عین پاراگراف پیشنهادی ما، کماکان انتقاد ما به حزب کمونیست ایران به عنوان سیاست نشستن میان دو صندلی همچنان پا برجا و به شکل علنی مطرح می شد.

بخش دیگر اعضای شورا اما با آگاهی از همه جوانب مسئله طی یک ماه کامل مباحثات درونی  با موضع حزب کمونیست ایران همراه شدند و به این ترتیب به اتحادعملی- به بهانه  تحریم- تن دادند که معنای آن انضمام به اردوی نیروهای تغییر رژیم (regime change) و جنگ نیابتی است. آش دست پخت حزب کمونیست ایران البته آن قدر شور بود  که هیچ نیروئی نمی توانست مخالفت با سیاست حزب کمونیست ایران در حرف را به زبان نیاورد تاهمراهی  خود با این سیاست در عمل را درپرده دود به پوشاند.

 طبعاً این نیروها خود پاسخ گوی موضع شان در برابرکارگران و روشنفکران آگاه، فعالان چپ و کمونیست و هر دمکرات و آزادی خواهی در جامعه ما خواهند بود. آیا امتناع از مرزبندی روشن و قاطع با نیروهای تغییر رژیم (regime change) و جنگ نیابتی که ترازنامه آن ها را در سرنوشت فاجعه بار کشورهائی مانند عراق، سوریه، لیبی، یمن و... شاهدیم هیچ قرابتی با دفاع از نه فقط طبقه کارگر وسوسیالیسم، و نه فقط از مبانی اولیه آزادی و دمکراسی بلکه حتی شرایط بقای یک جامعه دارد؟ آیا در جوامعی نظیر سوریه، عراق، یمن، لیبی و ... که در کام ازهم پاشی و بربریت دست و پا میزنند می توان کورسوئی از دمکراسی و سوسیالیسم مشاهده کرد؟ این سئوالی است که امضاء کنندگان این اعلامیه موظف به پاسخ گوئی در برابر افکار عمومی هستند.

آخرین اخبار

منتخب مقالات