دوشنبه01222018

Last update11:40:30 AM

Back شما اینجا هستید: خانه مقالات مقالات و مطالب مقالات رسیده رفقای شورای نمایندگان احزاب و سازمانها و نهادهای چپ و کمونیست

رفقای شورای نمایندگان احزاب و سازمانها و نهادهای چپ و کمونیست

 رفقای شورای نمایندگان احزاب و سازمانها و نهادهای چپ و کمونیست

با درودهای گرم

چند سال از تشکیل این شورا می گذرد و حزب ما نیز از ابتدا با این درک  وارد این اتحاد شد که بتواند در کنار سایر نیروها ، با توجه به حوادث مهمی که در دنیا و منطقه و ایران می گذرد، به ضرورت شکلگیری یک صف آرایی انقلابی مبتنی بر درکی روشن از اوضاع و دخالتگر بودن در آن را ، پاسخ بدهد.  ولی هر چه که جلوتر رفتیم و با کسب شناخت بیشتر از نیروها و ترکیب این اتحاد ، تضاد واقعی در درون شورا خود را بیشتر نشان داد به طوری که مانع از پیشروی ما شده است.

 

 ما آگاه بودیم که اختلاف درک بر سر سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی و بسیاری از مباحث و اصول مارکسیستی و حتی جامعه سوسیالیستی در بین ما وجود دارد، ولی بنا را بر این گذاشتیم که تلاش کنیم بر روی حداقلی از مواضع که لازمه ی مرزبندی با دولت حاکم در ایران و قدرت های سرمایه داری امپریالیستی است تمرکز کنیم و بر سر مباحث مارکسیستی و آلترناتیو سوسیالیستی به مبارزه نظری بپردازیم. ولی تفاوت های زیادی  برسر مسائل پایه ای و مهم از جمله سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی مانع بزرگی برای پیشروی این اتحاد می باشند. در واقع ما متوجه شدیم که موانع بر سر حداقل هاست. نیروهایی در درون شورا هستند که از اصل پایه ای منشور یعنی سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی و به طور کلی ضرورت انقلاب برای رهایی از جهنم طبقاتی حاکم بر همه ی کشورها و جهان درکی ناروشن و مردد دارند و بر  همین اساس موضع گیری های مبهم می کنند و عرصه را برای سایر نیروهای شورا در موضعگیری انقلابی و قاطع در برابر وقایع و رویدادهای مهم سیاسی ایران و خاورمیانه و جهان، تنگ می کنند. از همه مهمتر این که، این تردید در ضدیّت با تمامیّت رژیم جمهوری اسلامی نه تنها مانع از این می شود که در برابر این اوضاع سیاست درست اتخاذ کنیم ، بلکه انرژی و پتانسیل مجموعه را اتلاف و بر همین مبنا سطح کار را بسیار نازل می کند. این روند را ما در اطلاعیه های شورا که تاکنون تنها عرصه فعالیت آن بوده است، در سطوح مختلف می بینیم.

 

برهمین اساس در دوره های گوناگون تلاش کردیم که برای ارتقای وحدت شورا و برای پاسخگویی به ضرورتهای جامعه، بحث و مبارزه کنیم و در این رابطه پیشنهادهای مشخص خود را مطرح کردیم و تاکید کردیم اگر نتوانیم بر این بحران فائق بیاییم نمی توانیم یک نیروی تاثیر گذار حتا متوسط در سطح جامعه باشیم . ما به درستی در نامه قبلی خود به شورا جمعبندی کردیم که:

«شورا قادر به تکامل چارچوبه ی سیاسیِ خود نبوده است و دورنمای تحقق چنین امری نیز مبهم است. این وضعیت حتا پیش برد مبارزات حداقلی را بر مبنایی انقلابی، ناممکن می کند چه برسد به سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی که در سند پایه ایِ این تجمع مورد تاکید قرار گرفته است. در صورتی که این نقطه ضعف مهم برطرف نشود، می تواند در چرخش های سیاسیِ ناگهانی تبدیل به گردابی فاجعه بار برای نیروهای چپ بشود.  بنابراین، ما کماکان بر روی تصویب منشوری که این نقطه ضعف را برطرف و یا حداقل به طور اساسی فصل الخطاب قرار دهد مصر هستیم. متاسفانه روند عملکرد شورای نمایندگان در حل این معضل، تعلل بوده است. همه ی ما می دانیم که تعلل ورزیدن در انجام چنین وظایفی، خنثی نیست و پشت آن درک های معینی نهفته است. فضایی نیز برای بحث و مناظره بر سر این درک ها فراهم نمی شود – گاهی تحت این عنوان که این گونه مباحث باعث از هم پاشیدن شورا خواهد شد. اما چنین چیزی واقعیت ندارد و روشن کردن این مسایل است که می تواند به تداوم شورا و پایداری اش بر اهدافی که در بیانیه اول وعده داده است کمک کند.» ( فوریه 2014 )

اکنون و پس از گذشتن مدت زمان دیگری از عمر این شورا، به درستی این جمع بندی بیشتر پی می بریم. متعاقب نامه ما و قبل از نشست سوم یک تحرک وجوشش فکری بین رفقا شکل گرفت و ما نیز از آن استقبال کردیم و مباحث خوبی مطرح و درپی آن مبارزه نظری و فکری نسبتا خوبی  پیش رفت وپیش نویسهائی از طرف جریانات درگیر ارایه شد . ولی در نشست سوم ، گرایشی که پیشتر از آن صحبت کردیم، همان گرایشی که نسبت به موضع گیری علیه تمامیت رژیم جمهوری اسلامی، تردید و تزلزل دارد ، مانع از پیشروی و به تصویب رساندن بیانیه سیاسی شد.

بیش از یکسال یک کمیسیون سیاسی کار کرد و دست آخر تمام زحمات آن به کنار گذاشته شد!! این بیانگر اختلافات مهم سیاسی در این جمع هست. اما واقعیت آن است که نشانه ی از عدم انسجام درونی برخی از احزاب هم هست. فقدان اتحاد کافی در درون احزاب مختلف این جمع به این جمع نیز تسری پیدا می کند. عدم انسجام و از هم گسیختگی سیاسی که با هر چرخش در وقایع تند ایران و خاورمیانه بیشتر می شود مانع از آن می شود که این احزاب در تنظیم و تصویب بیانیه سیاسی این جمع قاطعیت و استمرار داشته باشند. اما با روشی به غایت نادرست آن را با طرح عناوین دیگر می پوشانند. در این جا سوال پیش می آید که این مسایل را چگونه و با چه روشی باید حل کرد؟

اختلافات میان ما آنقدر زیاد است که درجریان تدوین این بیانیه، حتی محکوم کردن انتخابات جمهوری اسلامی به عنوان ابزار فریب و سرکوب مردم توسط دولت و یکی از ابزارهای مهم ایدئولوژیک بورژوازی ایران، در متن گنجانده نمی شود و با مخالفت صریح نماینده هیئت اجرایی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) مواجه می شود. این ناقض اصل اول اتحاد ما است. بدون داشتن چنین موضعی این جریان حتا وحدت درونی خودش را نمی تواند تامین کند. هر جریانی به صورت منفرد و در ارگانهای سازمانی اش، مختار است از انتخابات جمهوری اسلامی تجلیل بکند یا نکند، اما چنین تحلیلی و دادن هر سطح از مشروعیت به انتخابات رژیم جمهوری اسلامی، در جمعی که سرنگونی انقلابی را در دستور کار خود گذاشته است، امری خودمتناقض و غیر قابل پذیرش است. واضح است که متن بیانیه سیاسی نمی تواند ایده آل هیچکدام از ما باشد، اما انتظار داریم که نیروهای دیگر که موضع درستی  بر سر این موضوعات مهم دارند، در این رابطه برخورد قاطع بکنند . سوال این است که چرا باید برای حفظ این اتحاد به هر قیمتی، به چنین رویکردی تن داد؟ پنهان کردن این واقعیت در پوشش استدلال هایی مانند زیاد نشدن حجم بیانیه ها یا چسبیدن به به اصطلاح «اشتراکات» روشی بسیار نادرست است که مانع از دیدن تضادهای واقعی و حل آن ها می شود. متاسفانه هر بار این برخوردها از سوی بخشی از جمع  بی پاسخ می ماند و در عمل به آن تن داده میشود.

اینکه تا کنون این جمع نتوانسته است روی این اصول اساسی به توافقی برسد آنچنانکه بتواند اشتراکات سیاسی و هویتی و خطی اش را به صورت یک بیانیه سیاسی به جامعه عرضه کند، نتیجه حضور دو نگرش و دو خط سیاسی در این اتحاد است. یکی نگرشی است که معتقد است  این سطح از اتحاد باید طی یک مبارزه نظری سیاسی تکامل پیدا کند. چنانکه قادر باشد هم بر سر مهمترین مسائل سیاسی روز موضعگیری صحیح و روشن کند و هم بتواند هویت سیاسی خود را که متصل است به دو مولفه ی سرنگونی انقلابی این دولت و ایجاد جامعه ای نوین (که هر دو ضرورت عاجل جامعه ی ماست) بیان کند و بر مبنای آن بتواند در صحنه ی سیاسی جامعه و در جنبش های اجتماعی دخالت گری کند و  صحنه سیاسی را بر مبنایی مساعد به حال انقلاب قطب بندی کند. دیگری خطی است که از سطح فعلی کار این اتحاد که در واقع نوعی انفعال و سکون و بی عملی مدوام است، راضی است و تلاش دارد این اتحاد را در همین سطح کنونی نگه داشته و به قهقرا براند و با ممانعت از تکامل سیاسی این مجموعه ، در عمل مانع از پیشروی کار آن می شود.

رفقا پراتیک بیرونی این اتحاد تاکنون فقط صدور چند اطلاعیه آنهم فقط در مورد بعضی از وقایع سیاسی درون کشور بوده است و در مورد مهمترین مسائل و رویدادهای سیاسی خاورمیانه و جهان  بی توجه مانده است .

اطلاعیه های تا کنونی  نیز، در بیشتر موارد  نه تنها  صراحت کافی نداشته اند بلکه مضمون بیشتر آنها بازتاب تردید و میانه بودن در این اوضاع حاد است. گر چه مقاومتهائی در قبال این گرایش صورت گرفته و می گیرد ولی متاسفانه خیلی عمیق و پی گیر نبوده و نتیجه اش  تاکنون  تن دادن به این وضعیت بوده است .

رفقای عزیز ترکیب نیروهای این اتحاد، توازن قوا و پتانسیل آن به شکلی است که اندکی مقاومت بر سر اصول پایه ای از سوی جریاناتی در درون این اتحاد می توانست حرکت اتحاد را بر ریل و مسیر دیگری بیاندازد. اما تن زدن از مقاومت و تن دادن به گرایش مشخص تحمیل شده از سوی بعضی از جریانات عملا این اتحاد را در معضل کنونی گرفتار کرده و نهایتا به رکود و روزمرگی می کشاند. سرزندگی و پویایی هر جریان سیاسی مدعی کمونیست و انقلابی بودن را در درجه اول تلاش فکری و عملی آن برای سرنگون کردن کهنه و نشاندن نو به جای آن تامین می کند و چنین پویشی در این اتحاد موجود نیست.

موضع گیری در قبال رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی با  توجه به اصول پایه ای این اتحاد باید صورت گیرد. وظیفه ما چیست؟ ارتقای مواضع میانه و مردد یا تن دادن به این مواضع؟  منفعل برخورد کردن، تحرک نداشتن و مبارزه ایدئولوژیک قاطع و فعال نکردن، بهترین بستر برای رشد و تحکیم خط راستی است که هدفش چیزی نیست جز تبدیل کردن این شورا به یک نهاد بی خاصیت.
ما انتظار داریم  حداقل بر روی اشتراک اولیه مان که بیش از هر چیز در دو اصل پایه ای این اتحاد یعنی: سرنگونی انقلابی تمامیّت رژیم جمهوری اسلامی و اعتقاد به بدیل سوسیالیستی فشرده شده است وفادار باشیم و کمک کنیم تا روند تحکم اصولی این اتحاد را با مبارزه درست و اصولی با گرایشات غلط پیش ببریم. باید تأکید کرد اتحاد، وحدت اضدادی از وحدت و مبارزه است و تکیه یک جانبه بر «وحدت» نمی توان به وحدت رسید.

خلاصه کنیم: اهداف اولیه این نشست برآورده نشده است و کماکان درجا می زند. درجا زدن بر بستر اوضاعی که جهش وار تغییر می کند به معنای فلج شدن و بی هدف و بی ثمر شدن است. عامل عمده این وضعیت عدم تکامل و پویایی سیاسی این مجموعه است. اولین مانع در تغییر این وضع جریان هایی هستند که با تصویب بیانیه کمیسیون مخالفت کردند. بدون داشتن یک موضع روشن در قبال جمهوری اسلامی که علاوه بر خصلت طبقاتی، تئوکراتیک و اجتماعی آن شامل ساز و کارهای انتخاباتی است که به نظام حاکم مشروعیت می دهند نمی توان یک اتحاد سیاسی معنادار به وجود آورد. ما چه بخواهیم و چه نخواهیم به طور عینی دو راه کاملا متخاصم در مقابل نیروهای سیاسی چپ و جنبش های اجتماعی است: انتخابات یا انقلاب! از درون سیستم یا از بیرون علیه آن. این تفسیر ما نیست. این واقعیت عینی است. هر نیروی سیاسی که به واقعیت های عینی توجه نکند محکوم به شکست است. بدون موضع روشن مسائل در رابطه با دولت طبقاتی حاکم و ابزار سرکوب و فریب آن مساله سرنگونی انقلابی آن تبدیل به لفاظی مضحک می شود. همانطور بدون این مرزبندی، هرگونه حرف زدن در مورد سوسیالیسم صرفا نقاب بر چهره کشیدن است. این نظریه را تحت عنوان «چپ روی» یا «انفعال» رد کردن صرفا افشاگر موعظه کنندگان آن است.

رفقای عزیز ! همه شما نیز می دانید که این شورا نتوانست به وظایفش عمل کند. از این واقعیت نباید فرار کرد و باید به آن جواب داد.

حزب کمونیست ایران (م ، ل ، م)

اوت 2015

 

 

 

آخرین اخبار

منتخب مقالات