سه شنبه01232018

Last update11:40:30 AM

Back شما اینجا هستید: خانه مقالات مقالات و مطالب مقالات اعضای شورا نکاتی پیرامون مسائل نشست نیروهای کمونیست و چپ

نکاتی پیرامون مسائل نشست نیروهای کمونیست و چپ

  نکاتی پیرامون مسائل نشست نیروهای کمونیست و چپ

نکاتی پیرامون مسائل نشست نیروهای کمونیست و چپ

برای بحث و تصمیم گیری تا نشست دوم رفقا ازآن جا که هرحرکت انقلابی ازجانب کمونیستها باید آگاهانه وبراساس دیدگاه علمی دقیق ومشخص درسطوح مختلف و به طور شفاف سازمان یابد، تا درمبارزه طبقاتی کارگران و زحمت کشان اعتباری شایسته پیداکند، لذا چند مسئله زیر را جهت بحث و بررسی و نتیجه گیری مطرح می کنیم:

 

 

1 اسم این نشست شامل کمونیستها و چپها می شود. حداقل درسطح اعلام موضع دربیانیه اول 25 حزب، سازمان و نهاد شرکت کننده درنشست اول، خودرا کمونیست نامیده اند و ازچپها خبری نبوده است. پس سئوال و چرا طی این مدت 7 ماه یک تشکل به

نام چپ خود را معرفی نکرده است؟ درمانیفست حزب کمونیست، 165 سال پیش سوسیالیسم ارتجاعی دراشکال سوسیالیسم فئودالی، سوسیالیستهای خرده بورژوائی، سوسیالیسم آلمانی، یا "حقیقی"؛ سوسیالیسم محافظه کار یا بورژوائی؛ سوسیالیسم انتقادی  تخیلی و کمونیسم؛ مورد نقد قرارگرفتند و طی این مدت عمل کرد این طرز تفکرها درجهان نشان داده اند که به بورژوازی خدمت کرده و حداکثر درجناح چپ آن قرار گرفته اند. پس چه اصراری هست که برای کسانی که از آلترناتیوسوسیالیستی دفاع می کنند "چپی" تخیلی بسازیم که هویتی مستقل به معنای واقعی کلمه نداشته ولی درهمه جا حضورش بنابه تعریف باید پذیرفته شود که دست و پا گیر است و نه بیشتر!؟ لذا چپ باید از نام این نشست حذف شود و یا تشکلهای چپ معین گردند.

 

2 اگر طبق بیانیه نشست اول همه خود را کمونیست می دانند، بازهم طبق تعریف مانیفست از کمونیستها، اینان مدافع منافع آنی و آتی طبقه کارگرند و منافع آنی و آتی طبقه کارگر هم هزارگونه متفاوت و هزاررنگ نبوده و نیست که هرکسی تفسیری ازآنها داشته باشد: ازبین بردن مالکیت خصوصی بروسایل تولید و مبادله ازطریق انجام انقلاب قهرآمیز طبقه جهت درهم شکستن ماشین دولتی سرمایه داری تحت رهبری حزب کمونیست، کسب قدرت سیاسی و برقراری دیکتاتوری پرولتاریا و نظام شورائی و ادامه

انقلاب تابه آخر و گذار به کمونیسم، درسطح استراتژیکی و دفاع از حقوق مشخص و روزمره کارگران و زحمت کشان و حقوق دموکراتیک آنان درکلیه عرصه های اقتصادی، سیاسی و تشکیلاتی ازنظر تاکتیکی. به علاوه کمونیستها با حرکت از تئوری کمونیسم انقلابی، جهان بینی ماتریالیستی دیالکتیکی و ماتریالیسم تاریخی ازابتدا ایجاد حزب جهانی و کشوری خود را دردستور کارخودقرار دادند و دستاوردها بزرگی را درمبارزه و هدایت جنبش کارگری کسب کردند که باید به آن وفادارماند. چرا با توجه به آنچه که تئوری و پراتیک پرولتاریا حکم می کند و بدان کمونیستها عمل کرده اند، کمونیستهای شرکت کننده دراین نشست گامی

که الزامی و فوری و فوتی برای حرکت در سمت متحد و یک پارچه شدن است، برنمی دارند تا نهایتا درارتباط باکمونیستهای داخل کشور حزب پیشرو کمونیست طبقه کارگر را بسازند و برفرقه گرائی موجود غلبه کنند که صدمات زیادی تا به حال بر رشد جنبش کارگری زده و آن را تاحدی به تفرقه کشانده است!؟ گاهی برخی از شرکت کننده گان دراین نشست مطرح کرده اند که شاید درآینده برخی از جریانهای شرکت کننده باهم متحد شوند! اما این مشکل رهبری طبقه کارگر ایران را درمبارزاتش حل نمی کند و الگوئی است شبیه به حرکت سرمایه داران از دوران رقابت آزاد به دوران رقابت فشرده تر انحصارات، که فرقه گرائی را درسطحی  کامل یافته تر نوید می دهد!

 

3 دربیانیه نشست اول، ازخواست سرنگونی انقلابی رژیم جمهوری اسلامی و برقراری نظام سوسیالیستی به مثابه خط استراتژیکی و آلترناتیو این تجمع صحبت شده است. آیا این خواست فقط بیان یک آرزو است یا باید به واقعیت  و عمل هم درآید. اگر صرفا رزو باشد، این دربهترین حالت افتخاری درحد تفسیر دارد و اگر برای تغییر است که کمونیستها به تغییر معتقدند، پشتوانه ی عملی آن خواست چه گونه است؟ آنان که تغییر را طالب هستند، مقدمتا خود را از نظر ایدئولوژیک، سیاسی، تشکیلاتی، سبک کاری و فرماندهی متحد و آماده می سازند و ستاد رزمنده خود را تشکیل می دهند و گامهای سیاسی استواری درمبارزه طبقاتی به پیش بر می دارند و "ازاین در به آن درفرج است" را پیشه نمی کنند. وگرنه سالهای سال است که بسیاری از این تشکلها از سرنگونی انقلابی رژیم جمهوری اسلامی و کلا سرمایه داری و تحقق انقلاب سوسیالیستی حرف زده و دربرنامه های شان موجوداست و

به دلیل ادامه گروهی گری، این امر هیچ تغییری کیفی درتوازون قوا به نفع طبقه کارگر بوجود نیاورده است که حالا گفتن آن بر طبق روال "همه باهم" می تواند چنین کند!؟ 4 تا این شفاف سازیها صورت نگیرد، این حرکت درصحنه ی مبارزات طبقاتی ایران و جهان به مثابه یک خط انقلابی پذیرفته نشده و جا نخواهدافتاد. حالت "باری به هرجهت" خواهدیافت و خطر شکست این حرکت نهایتا فرا خواهدرسید. باید روشن شود که این تجمع اگر "حزب نیست، سازمان نیست، نهاد نیست، جبهه نیست، مقید به اساسنامه و برنامه ای نیست"، چه غول بی یال و دم و اشکمی هست و چه هنری را می خواهد با این توصیفات از خود نشان دهد؟

 

5 حتا اگر این تجمع ما می خواهد به عنوان یک توان پشت جبهه دردفاع ازمصالح و منافع طبقه کارگر و خدمت به تحقق آلترناتیو سوسیالیستی درخارج ازکشورفعال باشد که دربرگیرنده ی دفاع از حقوق دموکراتیک توده های مردم و مبارزه علیه امپریالیسم نیز هست، بازهم نیاز به ایجاد تشکلی نه تنها دربالا، بلکه درپائین وپایه ای در تمامی کشورها دارد که پایه های این تشکلها را دربر بگیرد. اما این امر نیز باتناقضی روبه رو می شود که تمامی شرکت کنندگان دراین نشست وظایف مشخصی در دفاع از جنبش کارگری، دفاع از حقوق زنان، دانش جویان، زندانیان سیاسی، پناهنده گان و غیره دارند وچون دراین تجمع حل نشده و شخصیت تشکیلاتی مستقل خودرا دارند، با مشکلات عدیده ای دررابطه با پیش بردن سیاست دفاعی و نحوه ی عمل خودشان با حرکات نشست دراین موارد روبه رو خواهندگشت. امری که نشان می دهد فعالیت این تجمع درحد محدودی که بعضا به مراتب کمتر از عمل کرد تشکلهای شرکت کننده درآن است باقی خواهد ماند و به جای ارتقای سطح مبارزاتی این جمع از آنها عقب تر نیزمی

ماند. نمونه اعلامیه دهی درمورد مسائل مختلف در 7 ماه گذشته نشان داد که بسیاری از تشکلها درمورد مسئله مشخصی اعلامیه دادند، ولی این کار به علت طولانی شدن جلب توافق تشکلهای شرکت کننده و یا امتناع آنها از امضا کردن به تاخیرافتاد!

فراموش نکنیم که اتحادعمل امری موردی است و نمی توانیم درتمام مبارزات عملی باهم ضرورتا موافق بوده و شرکت کنیم، ولی اگر هم درتمامی این موارد موافق حرکت مشترک باشیم، آنجاکه سئوال می شود پس چرا جداازهم هستید، چه توجیهی واقعی داریم جز این که بگوئیم شیوه تفکر و سبک کار خرده بورژوائی غالب بر نشست مانع یکی شدن ما می شود؟ !

 

6 واقعیت دیگر وجود تعداد وسیعی ازچپهای غیرمتشکل است که جلب آنها به سوی این نشست  باتوجه به ناروشنی ایدئولوژیکی  سیاسی  تشکیلاتی اش  به صورت منفرد ممکن نیست و به صورت متشکل هم نا معلوم است چون که جلب آنان را منوط به ایجاد تشکل شان می کند، تا بتوانند به این نشست واردشوند و پذیرش چنین دیدی ازجانب آنها، حرکتی جدی درمیان آنان بوجودنخواهد آورد و بسیاری از منفردین درجدائی به سرخواهندبرد. چون که اگر شرایط برای تجمع آنها مناسب بود تا به حال این کار را کرده

بودند!

 

7 درحالی که اگر به عنوان کمونیست، اصول علمی خودرا زیرپا نگذاریم و براساس آنها و نکات اساسی برنامه و تاکتیک کمونیستی  باهم به توافق برسیم، قادرخواهیم شد اولا خارج ازکشور را ازاین حالت سردرگمی فرقه گرائی و فردگرائی درآوریم و ثانیا تاثیر بسیار مثبتی درکل جنبش کمونیستی درداخل برای ایجاد حزب واحدکمونیست به وجودآوریم. دراین راستا آن دسته از تشکلهائی که حاضرنباشند دراین حرکت شرکت کنند، منزوی شده و نشان خواهند داد که قصدشان خدمت به جنبش کارگری نیست و با تلاششان در متفرق نگه داشتن نیروهای سیاسی مدافع طبقه کارگر درعمل به طبقات غیر پرولتری خدمت خواهند کرد.

 

8 عدم توجه به این واقعیات ما را به آن جا می کشاند که درسطح برخی  اتحاد عملها درجابزنیم و چون این کار جواب گوی حرکت طبقه کارگر به متشکل شدن و مبارزه انقلابی تاریخ سازآن علیه نظام سرمایه داری حاکم درایران نیست، همانند گردهم آئیهای دیگری که توسط نیروهای چپ صورت گرفته اند، تحت فشار گروه گرائی ازهم خواهدپاشید. این اتحاد عملها که ازنظر کمونیستی ماهیتی غیردیالکتیکی، خرده کارانه و تاکتیکی دارند درزمینه های مختلف از ایجاد سایت، ایجاد بولتن نظرات، برگزاری__  سمینارها، دادن اعلامیه ها، انجام تظاهرات ضدرژیمی و دفاع از مصالح و منافع کارگران، زحمت کشان، زنان، جوانان، کودکان، ملیتهای تحت ستم ایران، محکوم کردن تجاوزات امپریالیستها و غیره فراتر نرفته و نتیجه ای جدی و تاریخ سازدرپیشبرد مبارزه طبقاتی کارگران و زحمت کشان درایران نخواهدداشت. با توجه به تجارب گذشته دراین مورد "آزموده را آزمودن مجدد خطاست". ادامه دادن خطا هم نقطه قوتی برای نشست ایجاد نخواهدکرد. به امید تغییرجدی اوضاع نامناسب کنونی!

 

حزب رنجبران ایران 19 دسامبر 20

 

 

 

آخرین اخبار

منتخب مقالات